بقدر نگاهی رضایت بده             سیاهی سیاهی رضایت بده

فدای مرامت نگفتم صدام          فقط گاه گاهی رضایت بده

به پا در هوایی سماجت مکن       چه شد سر به راهی رضایت بده

خودت گفته بودی به دل نازین     هوا دار آهی رضایت بده

« گدای دو چشم سیاهت منم          بکن ترک شاهی » رضایت بده

تمام جهانم هم مال توست          نگفتم به کاهی رضایت بده

و غروب سقف نگاه تو نبود

ثمر باغ تو نبود

سایبان گُلِ زخمِ عشقم

آسمان در خور آه تو نبود .

گفتم بروم هیچ تا هیچ

هی بپیچم به هر پیچ

آنسوی تراز هیچ تر هیچ

افسوس که ماند هیچ در هیچ

در شب عروسیم مرگ

کفشهایم را

واکس می کشید .

اورگ می زند

پلیس دهاتی

با خطوط عابر پیاده

تا یاد چوقای چوپانیش

سبز می کند چراغ راهنما را

تا من در زیر چرخ ماشینها

بندری می رقصم سرخ

با زنگوله ای که درون دستم مُرد .

علف لاف میم

می خواندند و گیج می رفتند .

علف قاف میم

می خواندیم و گنج می رفتیم .

لباس عروسیم .

                    غواصی

کرواتم مارِ سشا .

                     نه افعی

و کفشهایم کبوترانی که بدنبال نخود سیاه پریدند ،

و کلاغ نشستند .

نگاه تو به عشق

دکمه پیراهن دریا بود ،

چون شیطان

درون دکه بهشت

کنسرو گناه می فروخت .

همچون برگی بر شاخه

بر لب گرفته ام تو را

خدا کند

در پائیز بوسه ام